همين كه ما اختلافمان را در اين باب به داورى برديم به سود ما و زيان ايشان حكم دادند چون نداى عبادتگاهها وسيله ما بالا گرفت تو ما را خاموش مىبينى در حالى كه صداى بلند ( اذان ) در هر اجتماعى گواه بر برترى ما بر ايشان است و چون رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم احمد جد ماست و ما پسران او همانند ستارگاه درخشانيم متوكّل پرسيد : يا اباالحسن ! منظور از « نداء الصّوامع » چيست ؟ فرمود : « اشهد ان لا إله الا الله و اشهد ان محمّدا رسول الله ! » آنگاه رو به متوكّل كرد و فرمود : « آيا اين محمّد جد من است يا جد تو ؟ » متوكّل خنديد و گفت : البته جد شماست و تو را از او مانع نمىشويم ! 11 - محمّدبن طلحه مىگويد : اما مناقب او ، جلالت قدرش تمام گوشها را پر كرده و محبتش در ژرفاى دلها همچون مرواريدهاى گرانبها در داخل صدفها جا گرفته است ، اينها همه گواهند كه وجود مقدسش به بالاترين اوصاف آراسته است و پس از درجه نبوت به اوج عظمتها رسيده و والاترين شخصيتهاست . اينك اين ابوالحسن است كه روزى از سرّمن رأى به قصد قريه‌اى براى كار مهمى درآمد ، پس مردى از اعراب به جستجوى وى درآمد ، به وى گفتند : امام عليه السلام به فلان جا رفته است ، آن مرد راهى آنجا شد ، وقتى كه به آنجا رسيد ، عرض كرد : من مردى از عربهاى كوفه و از متمسكان به ولايت جد شما علي بن ابى طالبم ، و وامى به گردن دارم كه بر دوشم سنگينى مىكند و براى اداى آن كسى را جز شما نيافتم !